terug uit Nieuw-Zeeland. Nog een paar uur en we verlaten de vaste , Australische grond… Gisteren gedaan wat we elkaar in ‘t begin van de reis beloofd hadden: gaan uiteten aan Circular Quay: de Harbour Bridge, the Opera House en een groot cruiseschip om op te kijken: ‘t kan slechter van locatie. Plus een zalige warmte die aanblijft naarmate dat het later komt. Eens geen noedels maar de vis van de dag. Een mooie avond om een geslaagde reis af te sluiten.

Maar eerst Nieuw-Zeeland. We waren tien dagen op bezoek bij de kiwi’s. Omwille van het korte tijdsbestek hebben we ons beperkt tot het Zuid eiland. En zelfs dat was een beetje teveel. We reden een dikke tweeduizend kilometer op die tien dagen en hadden het gevoel iets te snel te gaan. Toch denken we een goeie indruk te hebben: ‘t is er vooral veel groener dan Australië en het voelde voor ons dus Europeser aan.

In Christchurch, de grootste stad van ‘t zuideiland, pikten we ‘banana’ op, installeerden we ons in een cabin in een caravanpark en besloten om de dag erop eerst naar ‘t Noorden te rijden. Omwille van ‘t weer konden we soms niet veel zien van de beloofde uitzichten. De Marlborough Sounds waren wel heel spectaculair, de natuur heeft er vrij spel. Ondanks de regen gingen we wandelen in het Abel Tasman NP. De nacht ervoor sliepen we zelfs in een caravan! Een belevenis op zich. Het leven zoals het is.

In Westport mochten we de eerste keer de tent opzetten die we gebruikten van Tom, via via leren kennen in Sydney. Gelukkig regende het niet en hadden we al bij al een goeie nachtrust. De tent was ook nogal klein uitgevallen: 1m82 in de lengte, dus languit slapen zat er niet in . We liepen op de langste hangbrug van Nieuw-Zeeland. ‘s Avonds sliepen we in Fox Glacier, een dorp met toegang tot één van de gletsjers van ‘t eiland. We deden er een korte wandeling, genoten van een gesprekje met een Engelsman die zijn beste woordjes Hollands gebruikte en sliepen in de beste cabin van de reis.

De route richting Wanaka was waarschijnlijk een van de mooiste die we tot nu toe deden: de zon, het meer, de bergen, een zalige weg in een goede (snelle) wagen. In Wanaka wandelden we Mount Iron op, werden beloond met een mooi uitzicht alvorens we de afdaling begonnen. Nog even zonnen aan ‘t meer en terug de weg op richting Queenstown, dé toeristenstad van ‘t Zuideiland. Omgeven door bergen en meren, de ene touroperator achter de andere. We besloten om niet in te gaan op dit aanbod, maar eens een kijkje te gaan nemen naar het oudste Bungy-jump-aan-de-lopende-band bedrijf ter wereld. De ene kickzoeker achter de andere springt er de brug naar beneden, raakt al dan niet het water (dit wordt op voorhand bepaald: alles verloopt er heel vlot en professioneel: gewichtscheck, keuze om het water al dan niet te raken, dvd en fotomogelijkheid). Wij durfden echter de kick niet aan en deden het al in ons broek door gewoon te kijken naar de angst in de ogen van de springers…

De dag erop wilden we eigenlijk de fjorden zien, maar door een combinatie van weer, tijdsgebrek, gesprek met een local en geen looproad lieten we de fjorden voor wat het is (we gaan dat wel eens bekijken in Noorwegen ) en zetten koers naar Dunedin, de tweede stad van ‘t Zuideiland. We sliepen er op een camping in het Otago peninsula, waar we uitgeregend wakker werden. Om de regenachtige dag geen kans te geven op ‘t gemoed te werken, besloten we Dunedin indoor te bezien. Twee musea en de mall stonden op ‘t programma. In het Otago museum leerden we wat over de Maori, de inwoners van Nieuw-Zeeland voor Captain Cook en de zijnen er voet aan wal zetten. Hun cultuur is terug te vinden over alle eilanden van de Pacific Ocean, een opmerkelijk feit, want verspreid over duizenden kilometers. Ook de link met the UK wordt er heel duidelijk: de duizenden schapen die vervoerd worden naar ‘t moederland, de eerste diepvriesschepen, de teloorgang van de export naar GB omwille van diens intrede tot de EU, etc.
De Dunedin Public Art Gallery kon ons echter nog meer bekoren: goeie foto’s met nog betere teksten (de foto’s waren niet te verstaan zonder tekst), een kunstwerk dat popcorn imiteert, etc. Spijtig genoeg onthielden we weinig namen van kunstenaars. Maar op de site van ‘t museum raak je zeker wijzer!

Na Dunedin trokken we naar ‘t Noorden, we zagen enkele albatrossen en sliepen die avond in een cabin omdat de tent nog moest drogen omdat ze nat in de zak gestoken werd die ochtend.

En dan kwamen we toe op ‘t einde van de reis. We checkten nog even Christchurch, aten een laatste keer bbq en doken vroeg ‘t bed in om ‘s nachts (5u) de vlucht niet te missen.

Na luggage drop-off in de hostel trokken we ‘t stad, gingen we nog wat zonnen in Manly en namen de ferry terug naar ‘t stad. Gisteren gingen we naar de Northern Beaches, zwommen in één van de zovele rockpools, bezochten nog een plaatselijk marktje. Tegen dan was ‘t tijd om ons te verfrissen, een vers shirt/kleedje aan te trekken en de avond te genieten op een prachtig terras.

Zo, that’s it, wij hebben er enorm van genoten en hopelijk konden we iets van de warmte doorstralen via deze blog.

Tot in België!

Aussie NZ 2010.02.22

alles ok daar? Wij zijn net terug van “the Rock”. Neen, niet Alcatraz, we gingen Sean Connery nog niet achterna, maar wel Ayers Rock. Ofte Uluru. Omdat blue-ie voor een goeie prijs van de hand gedaan werd, konden we het ons permitteren om een vlucht naar Alice Springs te boeken, in ‘t midden van Australië. Ook boekten we een tour, met het idee om het eens iets breder te nemen en het centrum van Australië op een goeie manier te zien.

Bij aankomst in Alice Springs viel het ons weer op hoe heet Australië was. De warmte verpletterde ons. Nadat we ons in de hostel in de bunkhouse geïnstalleerd hadden (een onfrisse kamer waar om 4u in de namiddag een Ier lag te ronken), gingen we naar ‘t centrum om de nodige inkopen te doen: een hoed tegen de hevige zon, een aantal flessen water en het avondeten + ontbijt. ‘s Ochtends stonden we vroeg op want om 6u kwam Sam the man, onze ‘Indiana Jones’, ons ophalen. Hij beloofde dat het hard ging worden en dat hij er ons ging doorslepen… De real outback experience dus!

De bus was gauw gevuld: 21 plekken. Met een speciale stift de namen op de ruiten schrijven, een beetje kennismaken en hop, weg waren wij! Na enkele tussenstoppen kwamen we aan in Kings Canyon, waar ons een grote wandeling te wachten stond. Drie uur in de hitte, maar zeker de moeite waard. Wat uitleg over de vegetatie: alle groen past zich aan om zo weinig mogelijk water te verbruiken: smalle bladeren die op ‘t heetst van de dag van de zon wegdraaien, takken die geen water meer aangevoerd krijgen en dus afsterven, een folie van zinkoxide rond de stam en takken om de zon beter te reflecteren, etc. De rode kleur van de aarde, de prachtige zichten, de gemoedelijke groep; factoren die het bezoek de moeite waard maakten.

Na Kings Canyon zetten we koers naar Curtin Springs, een station dat nog wat dichter bij Uluru ligt. Eerst nog wat hout gesprokkeld langs de weg om ‘s avonds een goed kampvuur te hebben. Aangekomen op de eigenlijke slaapplek bleek het te regenen. Het is misschien wel wetseason, maar eigenlijk regent het hier nauwelijks. Op regen was de organisatie echter niet voorbereid. We kregen allemaal een swag, waarin je je slaapzak steekt en hiermee onder de blote sterrenhemel slaapt. Er was wel een shelter, maar die was beter geschikt tegen fel zonlicht dan water uit de hemel… Na het avondmaal (een wokgerecht met een beetje vanalles in en véél kruiden) konden we dus in slaap vallen met een lichte regenval op ons hoofd. Een belevenis, dat wel, maar tentenkampen in België zijn een stuk beter voorbereid! Leen dacht dat ze in het leger terechtgekomen was (vooral omdat de canvaszakken nogal muf en camouflage-achtig waren…).

‘s Ochtends stond iedereen een beetje mottig op: beetje wak gevoel, beetje mieren op je lichaam, beetje onheldere hemel. Gelukkig was er koffie in een vuil bakske en een beetje vliegen overal om ons op te kikkeren. Al gauw waren we terug de baan op om Kata Tjuta (The Olgas) te gaan bezichtigen. Weer genieten van de rode aarde, de mooie zichten, zaken uit de oude aboriginalcultuur leren, etc. Na de wandeling stond Sam de guide ons op te wachten met het middagmaal: een tafel vol met groenten en vlees om in wraps te steken. We hebben er geen foto’s van , maar ‘t zat vol met vliegen. Kwaliteit kan je ‘t niet echt noemen, maar de wraps smaakten toch. Misschien de volgende keer een stuk vliegengaas meenemen, Rocktours?

Hierna bezochten we het Cultural Centre waar meer te leren viel over de aboriginals. Persoonlijk vonden we het informatiecentrum in Kakadu een stuk interessanter, maar ‘t was toch de moeite om eens te bezichtigen. De infocentra geven vooral een beeld hoe de aboriginals vroeger leefden, de problematiek van vandaag wordt echter weinig aangeraakt. Het lijkt me iets te complex om alles op deze blog te zetten, maar over veertien dagen willen we dit gerust uitleggen!

Een cultuurwandeling later konden we genieten van de zonsondergang aan Uluru. Een vijftigtal bussen stoppen er (zonder overdrijven), iedereen haalt een fles alcohol boven en geniet van de zonsondergang. Een hoog tourgehalte, maar toch de moeite waard. ‘s Avonds sliepen we op een campground bij de resort. De regen bleef uit, ‘s avonds werd nog een spel gespeeld, de Zweden begonnen moppen te vertellen (humor verschilt van cultuur tot cultuur ) en we konden genieten van een prachtige sterrenhemel vanuit onze swag. Slaapzacht!

Goedemorgen, 4u30 op’ t appel voor de zonsopgang bij Uluru. Dezelfde vijftig bussen gaan op een iets andere plek kijken naar de zonsopgang. Voor de betere tours met een champagneontbijt, voor de budgettours met een vuil bakske koffie en de grond om op te zitten. Na zonsopgang zat de tour bij Ayers Rock er op. 700 km rijden en een tocht op een kameel later stonden we terug in Alice Springs. ‘s Avonds werd afgesproken in de Rock bar, in handen van dezelfde mensen als de tourcomany (slimme mannen, die Aussies). Een 10 dollar meal achter de kiezen, enkele biertjes binnen en plots stond een meisje uit de tour te kussen met de tourguide… Allright! We hielden het hier voor bekeken en wandelden met ‘t Italiaans koppeltje terug naar Toddy’s, het hondenhok waar dezelfde Ier als drie nachten tevoren zijn nestje had…

De tour was misschien niet tip top in hygiëne en organisatie. We hadden echter een zeer goeie tijd, zagen prachtige dingen en konden nog eens goed leute maken met andere reizigers.

Terug in Sydney gingen we eten met Tom en zijn vriendin, die we via via leerden kennen. We hadden een leuke avond in de kebabzaak en kregen hun tent mee die we de komende dagen zullen kunnen gebruiken. Volgende, waarschijnlijk laatste (snif snif), post lichten we jullie in over onze trip naar Nieuw-Zeeland!

Corleen.

Ausie 2010.02.09

Toen we vertrokken waren bij Ann en Jason hielden we nog even halt in de supermarkt. Bij het sluiten van het raampje had Leen plots de klink in haar hand. Ai, da’s minder. Een uur later, na ‘t bezoeken van 3 shops waren we uiteindelijk bij de recker beland, op zoek naar een klein klemmetje waarmee we de draaier konden herstellen (na eerst de deurpanelen te verwijderen en alles op zijn plaats te schroeven). Daarna zetten we koers naar ‘t Noorden, door Melbourne, de grote baan op. Drie dagen passeerden zonder noemenswaardige zaken. We reden wat, lazen wat, bezochten een dorpje, kortom: freewheelend.

Uiteindelijk kwamen we aan in Canberra, de officiële hoofdstad van Australië. Op het eerste zicht leek deze stad te slapen. Er zijn brede boulevards, vele parken, ruimte zat, maar de mensen ontbreken er. Geen drukte op de weg. We parkeerden de blauwe bus even buiten ‘t stad en wandelden tot aan ‘t eerste museum: de National Portrait Gallery, waar we heel wat bekende Australiërs zagen, de een al bekender dan de andere. Een eerbetoon aan Australische wetenschappers, kunstenaars, zakenlui, sporters en politiekers. Ook was een zaal gewijd aan de “Australian of the year”, een event dat dit jaar zijn 50 jarige jubileum viert. Hierna was de National Gallery of Australia aan de beurt, waar we iets meer van verwacht hadden (gezien we enkele dagen ervoor in Melbourne waren, waar je je goeie dosis cultuur kunt krijgen). ‘s Avonds wandelden we nog richting Capital Hill, de heuvel waar ‘t parlement gevestigd is: de senaat en de kamer werden gebouwd in de heuvel. Je kan als passant op de heuvel lopen, aldus staat de politiek onder, ten dienste van de mensen. We wandelden de heuvel op, maar ‘t was iets te heet om het lang uit te houden. Voor de nacht zetten we ons kamp op in een rest area 20 km ten Noorden van Canberra. De volgende ochtend stonden we al vroeg op om een bezoek aan ‘t parlement te doen. Een vriendelijke gids wist ons te vertellen dat er zelfs Belgische stenen (limestones) gebruikt werden bij de bouw van de inkomhal. Even later stonden we boven op de heuvel (sinds 9/11 kan je dus niet meer vrijelijk tot helemaal bovenaan lopen, het beeld dat het parlement onder de mensen staat gaat dus niet helemaal meer op).

Na ‘t bezoek aan ‘t parlement stond de National Museum of Australia op ‘t programma. Een heel leuk museum om een idee te krijgen van de geschiedenis van Australië. We zagen reeds een groot stuk (althans, de toegankelijke delen) van Australië en ‘t is leuk om via ‘t museum enkele dingen terug in gedachten te brengen: de remoteness, de cattle stations, de vele immigranten, de flora en fauna, de aborigals, etc. Na dit goeie museum gingen we nog een kijkje nemen in de War Memorial. Een eerbetoon aan Australische militairen die dienden in de vele oorlogen. Enkele foto’s van Menen en Ieper voor de eerste wereldoorlog, de choppers in Vietnam, de geboden hulp in Somalië via de UN. Volgens vele Australiërs is dit de highlight van Canberra, voor ons was het interessant, maar niet the-best-of. ‘s Avonds zakten we af naar Federation Mall, waar er, op de avond voor Australia Day (die op 26 januari valt), verkiezing is van Australian of the year en enkele concerten gegeven worden. We zagen er de prime minister, Kevin Rudd, de prijs overhandigen aan een Australische dokter die zich inzet voor kinderen met psychologische problemen (wiki leert ons dat het Patrick McGorry betreft). Het feest, waarvoor iedereen de vlag rond zijn nek snoert, een shirt in de juiste keuren aantrekt en Ozzie, ozzie ozzie roept, lieten we op ons afkomen. De artiesten waren ons niet bekend (natuurlijk puur Australisch talent, wat had je gedacht?). ‘s Avonds sliepen we op de een parking van een bedrijvencomplex.

De dag erop waren we al vroeg uit de veren om aan te schuiven voor ‘t gratis ontbijt (except for the obligatory gold coin donation for charity ). Een worstje in de hand, slappe koffie en een stuk fruit, terwijl op de achtergrond een koor Australische liederen zingt, meer heeft een mens niet nodig: feest in ‘t park!

‘s Avonds kwamen we aan in de Blue Mountains, een druk bezochte plek, want heel dicht bij Sydney. De bussen rijden er af en aan met toeristen. Maar ‘t zicht is er wel heel mooi, ‘t moet ook gezegd worden. We hadden er een mooie avond, waarna we ‘s avonds de van langs de kant van de weg parkeerden en op stok kropen. Toen we opstonden was het mistgordijn voor de scenery geschoven. We wachten niet en zetten koers naar Sydney.

En daar waren we dan. Sydney. 100 dagen later, terug waar we begonnen waren. Op donderdagochtend gaven we de blauwe bus een flinke poetsbeurt, trokken de kiekjes. Op donderdagnamiddag gingen de kiekjes online. Op vrijdag hadden we de eerste afspraak voor de dag erop vastgelegd. Op zaterdagochtend de van tentoongesteld, een voorschot gekregen en maandag de transactie afgehandeld. David en Aymeric, twee gasten uit Lyon, zijn de nieuwe eigenaars. 5 dagen, met een weekend ertussen (de banken werken zelfs hier niet in ‘t weekend) en boem: cash for cars! Zelfs nog 100 dollar winst gemaakt! Nog snel een foto van de nieuwe eigenaars en de cirkel was rond!

Ondertussen zijn we in een rustigere, Europees aanvoelende buurt van Sydney aangekomen: Stanmore. Een kamer met alles erop en eraan, van hieruit kunnen we kleren wassen, batterijen opladen en de rest van de reis te plannen!

Ciao,
CorLeen.

Aussie 2010.02.01

Bij het schrijven van de vorige post hadden we amper geslapen maar we beslisten toch om diezelfde dag nog een beetje verder te rijden. Een uurtje uit Port Augusta vonden we Port Pirie, een gezellig klein havenstadje dat blijkbaar niet op de toeristenroute ligt. De hitte dreef ons het water in, we bleven er de hele namiddag, dobberend tussen de ozzies. ‘s Avonds parkeerden we blue-ie tussen de auto’s van de vissers. Meer dan een slaatje konden we niet verdragen als avondmaal (loden hitte, remember). Heerlijke nacht.

‘s Ochtends zetten we koers naar Adelaide, de hoofdstad van South Australia. De wagen raakten we op zes hoog kwijt in een parkingcomplex. Het was een regenachtige dag om te stad te verkennen maar daar waren we eigenlijk niet rouwig om. Eindelijk wat afkoeling… Terug een overzichtelijk dambordpatroon. We namen een kijkje in de musea (niet zo heel bijzonder bevonden hier) en de bibliotheken. Van het eerder vermelde Duits koppel hoorden we dat er een ikea bij het vliegveld zou liggen. Een goeie optie voor in druilerige dagen. Op ‘t einde kochten we ook nog een maaltijd (Zweedse meatballs) en we kwamen er zowaar Belgen tegen! Drie Antwerpenaren die plus minus dezelfde tour maakten als wij. In het begin wat afwachtend, maar al snel waren we aan het wenen van het lachen door uitwisseling van ervaringen op de reis. Ze nodigden ons uit om de dag erop iets te doen in ‘t stad. We pasten ons plan (als er al één is) aan en parkeerden de van in Glenelg, de beach van Adelaide. Je waant je er zowaar in Oostende: shops overal, een zeebriesje, trams en tonnen mensen. The day after we worked on our tanning (near the beach). In de late namiddag zakten we terug af naar Adelaide, waar we een afspraak hadden met de drie Vlaamse boys. Eerst gingen we kijken naar bikepolo, polo op de fiets dus. Ergens in een parkingcomplex in chinatown. Corneel probeerde ook eens en zag dat het fun was! Nog wat praten over de fiets (fixed gear: fietsen uit de velodroom om te cruisen door ‘t stad), erna op naar de HQ, de hipste discotheek van ‘t stad. Een zaal of vijf, vol goeie muziek. Onze eerste echte party in Australië en we lieten het smaken. Het thema leek wel pimps & co, hoewel er “beachparty” op ‘t programma stond. Als meisje moet je je gewoon in een te kleine jurk heisen en alles gebruiken om de klanten tot in de fruitwinkel te lokken, zo lijkt het wel. Diezelfde nacht nog namen we afscheid van Chris, Tom en Nicky. We hebben ons geamuseerd!

De volgende dag zetten we koers naar ‘t Zuiden. We reden tussen grote wijnvelden, machtige weidelandschappen vol met schapen en koeien. Rond de klok van vijf hielden we halt in Naracoorte, een gemeente ergens in South Australia. We maakten er kennis met Jess en Garry, een koppel van de streek die per toeval hun barbie hielden op dezelfde plek als wij (samen met Daniel en Savanah, de kids). We raakten aan de praat. Bleek dat Garry een farmer was. Hij vroeg of wij de farm eens wilden zien. Wij knikten niet van neen! Diezelfde avond vertrokken we nog naar de boerderij, 50 km verder. We ruilden blue-ie in voor ‘t comfort van een 4×4. En hier startte de nachtelijke safari. Met een koplamp op ‘t dak zagen we schapen, kangoes, konijnen en vossen. ‘t Spectaculairst echter waren de kangoeroes die we achterna jaagden! Ongelooflijk hoe snel die beesten kunnen lopen. Oh, en nu vergeten we nog te vermelden dat we, alvorens op safari te trekken, koffie dronken bij Garry’s ouders. Bleek ook nog eens dat ze goudzoekers waren. Ze waren wat content om hun buit te tonen aan de bezoekers. Drie maand per jaar trekken ze met een volgestouwde 4WD de bush in op zoek naar ‘t kostbare goedje. Een week tevoren hadden ze ‘t grootste stuk van hun buit verpatst aan den Amerikaan.

Opstaan op de farm, ons wassen in de shed. Daarna gaven we de blauwe hagedis de sporen en schoten door ‘t laatste restje landschap van South Australia, Victoria binnen. We hielden pas halt in Warrnambool, aan ‘t begin van de Great Ocean Road. We hadden een hartelijk gesprek met een ingeweken Noors koppel (Alma en Torgils). Die avond sliepen we op de parking van de IGA. Ongelukkiglijk hadden we ons geparkeerd op een helling, waardoor we ‘s ochtends ietwat verward opstonden. Op naar de Great Ocean Road. Het weer leek niet echt mee te zitten, maar ‘t klaarde al gauw open. We werden getrakteerd op ‘stunning views’, hoewel alles heel toeristisch was. De helicopters vliegen af en aan, toeristen opzuigend en uitspugend als was het een volautomatische machine! Nu, we zagen ook nog koala’s langs de weg, kregen een van de mooiste routes van Australië te zien alvorens we de kip-saté-sticks in de pan bakten in Torquay, de surferstown van Victoria. Na ‘t eten trokken we naar ‘t circus. Een klassiek circus waar de Perry brothers alle mogelijke jobs combineren (kaartjesknipper + clown + jongleur + ijsjesverkoper + …). Wij genoten echter met volle teugen. ‘t Hoeven niet altijd medaillewinnaars te zijn die de show stelen!

‘s Ochtends werden we gewekt door de Shire Council, boete van een kleine tachtig euro aan ons been voor onwettig kamperen (!) en op naar Geelong, waar we een afspraak hadden met Ann en Jason, via via leren kennen. We werden er meer dan hartelijk ontvangen. Een echte bbq bij Aussies! Ann, een ingeweken Antwerpenaar stelde ons op ‘t gemak, liet ons even Geelong zien, alvorens we ‘t bed indoken zonder de blauwe deur achter ons te hoeven sluiten, ‘t doet toch deugd. Jason en Ann moesten al vroeg op (sommige mensen moeten werken, realiseren we ons af en toe), wij draaiden ons nog eens alvorens aan de dagtaak te beginnen: drie wasmachines. Toen alles uithing trokken we met de mountainbikes de wijde wereld in. Een mooie route langs de Barwon river, bevolkt met roeiers. Helm op, want verplicht hier. ‘s Avonds tickets gekocht voor de trein naar Melbourne, just an hour away. Ook nog even langs de sports oval geweest om Ann aan ‘t werk te zien op de touch footy (rugby met aftikken).

Dinsdagochtend vroeg opgestaan en de trein naar Melbourne genomen. Wat een stad man. Hier hadden we ook weer de fiets mee, wat een goed idee van onze gastheer en – dame! Een stad, vol machtige gebouwen, waar cultuur de overhand heeft op natuur (vaak is ‘t omgekeerd in Australië). We begonnen met een bezoek aan de visitor information centre op federation square (heerlijk plein, btw). De vriendelijke dame voorzag ons in alle mogelijke brochures en kaarten die je je wensen kunt. Op haar aanraden hopten we eerst de gratis bus op om de stad wat te verkennen. Na ‘t korte overzicht doorkruisten we de stad naar de Victoria Markets: Prullen, groenten en fruit, vis, vlees, kruiden en lederwaren. Alles heel groot, de moeite om door te cruisen. Erna naar Brunswick Street, een hippe straat vol coole shops, boekenwinkels, juwelen, etc. Na deze ‘korte’ citytrip was de tijd gekomen om eens te gaan loeren naar een van de grootste events van ‘t jaar, de Australian Open! Van een moeder en dochter die de courts verlieten kregen we tickets (groundpasses) te pakken waarmee we op de heilige tennisgrond geraakten. Het voelt aan als een festival, maar met betere merken . Redelijk onder de indruk! Ook slaagden we erin om binnen te glippen in de Rod Laver Arena op ‘t einde van de match Federer – Andreev . We zagen hem nog handtekeningen uitdelen voor hij in de catacomben van RLA verdween. ‘s Avonds trokken we moe maar voldaan de trein op richting Geelong.

De dag erop had Ann een vrije dag genomen om ons Melbourne van zijn culturele kant te laten zien. De ford falcon (legendarische wagen voor backpackers) werd geparkeerd en we trokken het Melbourne museum in. Vooral de upper level werd gesmaakt: Mind and body gallery + Melbourne Gallery. Een walking around museum met heel veel prikkels waar geselecteerd moet worden. Hoe werken de hersenen, hoe denken we, stoornissen, de geschiedenis van therapie, etc. In de Melbourne Gallery stadsontwikkeling, Phar Lab (gekend paard hier), de first settlers, etc. Tijd voor de lunch. Een door Ann uitgepikte veggietent kon ons zeker bekoren. Met een volle maag waggelden we de tram op richting Federation Square, waar de National Gallery of Victoria op ‘t programma stonden. Een keurig museum met hedendaagse kunst. Enkele goeie dingen gezien alvorens we het ACMI (Australian Centre for Moving Image) binnenstapten. Alles rond film en bewegend beeld. Wat je allemaal met beeld kunt doen, de geschiedenis, befaamde Australiërs in ‘t wereldje, commercials, etc. Dik in orde. Na een koffieke terug de tram op, auto in en terug naar Geelong. Jason had ondertussen de koksmuts opgezet en bij thuiskomst konden we genieten van de lekkere spaghetti terwijl Henin een 80tal km verder in twee sets tegen Dementieva genoeg had om door te stoten naar de volgende ronde. This is fun!

Vanochtend opgestaan, de blog bijgevuld terwijl Leen hier de boel wat aan de kant doet.

Wij zien u graag,
CorLeen.

Aussie 2010.01.21

De eerste avond kwamen we aan in Margeret River. Eerst stopten we nog eens in Bunburry, waar we de pier afwandelden en inkopen deden. Margeret River, surfers paradise, konden we wel smaken. De beach is er de place to be: heel veel surfers op de beste golven van de Westkust. We hebben het echter nog niet uitgeprobeerd. Misschien moeten we eerst enkele kneepjes leren van een kenner. ‘s Ochtends stonden we voor ‘t eerst sinds lange tijd terug op in onze ‘van’, deze keer op een parking van de supermarkt. Het was wat onwennig. De routine van ‘t kamperen zat er niet echt meer in. Maar een weekje later is dat helemaal terug, no worries!

Volgende punt op de kaart was Augusta, de toegangspoort tot Cape Leeuwin (genoemd naar een Hollands schip), waar de Indische en de Zuidelijke Oceaan elkaar ontmoetten. Er staat een mooie vuurtoren en je kan er plaatjes schieten voor de fotoalbum. Niet veel later waren we op weg naar Pemberton. Met tussenstop in Nannup, waar we even verfristen. In de streek van Pemberton zagen we vele bomen, die tot 65m hoog worden. Ook kun je er enkele beklimmen, maar we hielden het liever veilig bij de grond. Scared of heights, my dear! We konden even goed genieten van de prachtige bossen door er door te rijden of er een wandeling in te maken.

De attractie van de dag was een hangende brug tussen de kruinen van hoge bomen (The Valley of The Giants). De architect van ‘t spel had ‘t idee opgevat dat de brug moest wiegen zoals de bomen wiegen in de wind. Een leuke ervaring die echt werkt. Leen was er wel niet al te gerust in met haar knikkende benen…We zagen ook hele dikke bomen, bomen die uitbranden in de kern maar die blijven groeien aan de zijkanten van hun stam. Leuk, al bleef het wow-effect weg.

Na Denmark zetten we koers naar Albany, de volgende grote stad op de kaart. Daar bezochten we een windpark waar groene stroom opgewekt wordt. Op een plakkaat lazen we dat 55% van ‘t budget voor ‘t windpark naar Duitsland stroomde, leveranciers van de sleutelonderdelen. Ook de mooie kusten konden we appreciëren, hoewel er soms een reeds-gezien-gevoel is. Die avond sliepen we op een restarea ergens in de wheatbelt, de graanschuur voor Western Australia. In de ochtend reden we Stirlings National Park binnen waar we een wandeling wilden maken. Omwille van ‘extreme fire danger’ (temperaturen eind de 40 graden en veel warme wind), was de hoogste top afgesloten. Dan maar de numero duo van ‘t park. Een mooie, lastige tocht, maar beloond met mooie zichten op de bloemenvelden. Weliswaar zijn we iets te laat, maar hier en daar laat een plant piepen in zijn garderobe die ze normaal voor de lente houdt. Wat we toen nog niet wisten, maar dra ontdekten, was de hitte! De temperatuur steeg gedurende de dag zachtjes naar hoogtes die we enkel in het Noorden van Australië verwachtten. Eind de veertig graden op de thermometer doen zelfs de Australiërs zweten. In de bestuurscabine van de van klimt het over de 50 graden grens. Als we het hoofd koel kunnen houden, zijn we al content. Gisteren kochten we een verstuivertje, om de vijf minuten sproeien we elkaar nat, de wind doet de rest. We hebben het hier van de kleine dingen. Anyway, wat is de temperatuur bij jullie daar?

The day after arriveerden we in Esperance, waar de zee verkoeling bood. De great ocean drive geeft je spectaculaire uitzichten op de Zuidelijke Oceaan. ‘s Avonds wilden we slapen in het National Park “Cape Legrand”, maar helaas was dit volzet (hollidays in Australië). We trokken de kiekjes en gingen terug naar Esperance.

‘s Ochtends zetten we vroeg koers richting Norseman om aan de grote road journey te beginnen: de Nullarbor (potjeslatijn voor ‘geen bomen’). Het gaat hier om een stuk snelweg (de enige manier om met een 2WD wagen van de West- naar de Oostkust te geraken). Het is bijna therapie: eindeloze wegen, eindeloze landschappen, lange stukken weg zonder draai (longest straight road in Australia: 146+ km), de bokkerende zon, hier en daar een bord dat waarschuwt voor wilde dieren (de alom bekende kangoeroe, wombats en de minder bekende kameel!). Een meditatie van drie dagen. En passant staken we de grens over met South Australia. Ook staken we terug enkele tijdsgrenzen over: momenteel 9 en een half uur tijdsverschil met België. Gisteravond arriveerden we eindelijk in Port Augusta.
Onderweg ontmoetten we een Bulgaarse familie die na 15 jaar in Perth gewoond te hebben beslist heeft om andere oorden op te zoeken (heading to Brisbane).

Toen we gisteravond gingen uitblussen in MacDo, ontmoetten we een Duits koppel. Zonder dat we ‘t doorhadden, was het kwart voor drie ‘s nachts. We besloten dan maar om voor de resterende vier uur nacht in onze slaaphut (gestationneerd op de parking van de truckers BP) door te brengen. Deze ochtend sliepen we niet langer dan de klok van zeven (lawaai, maar vooral vliegen en hitte zijn moeilijk te verdragen). We zien wel wat de dag brengt (en of we vandaag nog ons lichaam verplaatsen naar Adelaide)!

Auf Wiedersehen!
CorLeen.

Aussie 2010.01.11

Het werken verliep, gezien de korte tijdspanne, voorspoedig. De eerste drie dagen van de zoektocht naar werk verliepen moeizaam. De zoekertjes in de krant waren voor meer permanente posities, we kennen de streek niet en vele werkgevers kennen het systeem van ‘backpacking’ niet (werk voor korte periode voor buitenlanders). Dennis hielp ons door de juiste plekken aan te wijzen, welke resto’s misschien iemand nodig heeft, etc. Dag drie van ons verblijf hier was blijkbaar de goeie dag, want ‘s avonds mochten we beiden aan de slag.

Leen vond werk in de Paparazzi, een café restaurant uitgebaat door Italianen. Eerst mocht ze de dishes doen samen met een meid uit Zambia, de dag erna mocht ze de vloer op onder de titel waitress. Live muziek die veel te hard staat, kinderen die rechtspringen en daardoor het bord uit je handen doen glippen, beschonken klanten die veel interesse tonen voor Belgen, slechts enkele zinnen die dit samenvatten. Maar het was wel een leuke ervaring. Een echte familiezaak waar er veel gewerkt wordt. Mario, de zaakvoerder speelde ook accordeon, ambiance alom dus. Na het werk was er altijd wel tijd voor een drankje en ze leerde er toffe mensen kennen.

Corneel werd in de Jolly Frog door de sous chef ingeleid met de zin “it ain’t rocket science”. Give it a quick rinse, put it in the basket and place it in the machine. Dat was de uitleg, het werk volgde. Hele manden porselein, aangebakken pannen, schotels met gekoekt zout voor de mossels uit de oven, kleine melkkannetjes, alles wat eerder door de koks geserveerd werd als input voor de klanten, passeerde bij mij als output van de klant. Het team in de keuken was best plezant. Het tempo lag hoog zonder dat er ongezonde stress bij kwam kijken. In de minder drukke momenten bestond de job vaak uit schillen van spuds (aardappelen), wortels en onions. Of verpakken en wegsteken van voedsel in de koelruimte. Na drukke dagen bleef de crew nog even napraten met een goed glas bij de hand. ‘s Avonds naar huis in kletsnatte kledij. Alles in de wasmachine, nog even een film meepikken en bed in. Leen kon er ook enkele keren inspringen aan de front end om de cocktails voor de klanten klaar te maken. Ze kreeg een pistool waarmee ze als een volleerde bartender de glazen volspoot. Volgende week neemt Hans Corneel zijn taak over en mag hij zich dus ontfermen over de dishes in de Jolly Frog.

Via de Beach Dweller en Dennis vonden we ook nog drie dagen werk op een ‘kangeroo paw’ farm. Ze telen er bloemen voor de Europese markt. Wanneer de bloemen afgeknipt worden, gaat dat in bakken het vliegtuig op naar de bloemenmarkt in Amsterdam onder andere. Onze taak bestond erin de bloemen te kuisen voor de volgende bloei. Samen met Morgan, een Franse backpacker die enkele maanden op de farm blijft, en een ander buurmeisje mochten we de planten kortwieken, alles in afvalemmers doen en aan het volgende bed beginnen. Bij warm weer was het werk heel lastig, maar na dag twee past je lichaam zich aan.

De feestdagen hebben we heel wat soberder gevierd dan we gewoon zijn. Op zowel kerst, oud- en nieuwjaarsavond hebben we gewerkt. De resto’s draaiden dan op volle toeren. Wij mochten dus veel inspringen. Het doet deugd om iets van ‘t thuisfront te horen. We dachten dat deze periode gepaard zou gaan met heimwee maar het viel eigenlijk heel goed mee. We bevinden ons dan ook op een heel andere locatie. Maar het is toch nog leuker om deze tijd in familieverband te vieren!

Nu, genoeg van dit sedentair bestaan, the road is calling us, here we go again!

Kiss,
CorLeen.

Aussie 2010.01.02

Hierbij wensen wij prettige feesten aan ieder die deze blog passeert!

De dag erop weer op weg naar Shark bay, Wereld erfgoed in West Australië. Eerst namen we een kijkje in Hamelin pool, waar stromatolieten te bewonderen zijn. En wat zijn dat? Wel, ‘t is volgens wiki een vorm van afzettingsgesteente gebouwd door bacteriën. ‘t Zou één van de oudste levensvormen op aarde zijn. De stromatolieten kunnen in Hamelin pool overleven door ‘t vele zout, waardoor hun natuurlijke belagers afgeschrikt worden. Verder op de road konden we ook nog genieten van Shell Beach (een strand dat volledig opgebouwd is uit schelpen of schelp resten) en van Eagles Bluff, een plek waar het zeewater ondiep is. Vanop een klif kun je de bodem spotten. Bij hoogtij zijn er vele haaien te zien. Wij waren er helaas bij laagtij. We keerden ook niet meer terug, één keer dust road is meer dan genoeg voor de wagen. Die avond kwamen we aan in Denham, een stadje van zo’n 2000 mensen, waar we in het discovery centrum een mooie uitleg kregen van de historie van de West-kust van Australië. Toen Nederland met de VOC in de 17de eeuw naar Batavia (het huidige Jakarta, Indonesië) wilden, kozen ze vaak voor de snelste route die recht op West Australië voer. Hiermee vermeden ze de tocht door Portugees gebied (Madagascar), de weinige winden ten Oosten van Afrika en de warmte. Nadeel was echter dat sommige schepen vastgeraakten op de West Australische kust. Er kunnen hier dus nog schatten gevonden worden! Het museum in Denham was goed gedocumenteerd, voorzien van goede video’s, waardoor we dus de dag erop nogmaals moesten terugkomen om het allemaal goed te zien.

Die avond sliepen we ergens in Denham in een doodlopend straatje. De ochtend erop waren we al vroeg opgestaan om naar Monkey Mia te rijden. Dit resort is gekend voor het voeden van wilde dolfijnen. Een kudde toeristen die kijkt naar een kudde dolfijnen. Je krijgt er een verzorgde uitleg van een half uurtje, waarna sommige toeristen uitgepikt worden om de dolfijnen te voeden.

Na Monkey Mia zetten we koers naar Geraldton, een nog grotere stad sinds Carnarvon. Hier bleven we in totaal twee nachten. We gingen kijken naar hun mooie war memorial, opgericht voor de 600+ soldaten die stierven aan boord van de HMAS Sydney in de tweede wereldoorlog. Daarnaast ook een kerk van priester-architect John Hawes. In Europa zijn we echter zo goed bedeeld in mooie kerken, dat we de kerk maar niets vonden. ‘s Avonds passeerden we nog in een villawijk aan de kerstmiscompetitie waarbij buren zoveel mogelijk kerstversiering uithangen. Een raar gevoel, kerstmis in een warm land!

Na een nachtje op een parking bij één of ander community center bezochten we ‘t museum. Wederom, heel goed gedocumenteerd en goed naar voren gebracht. In de eerste zaal de plaatselijke flora en fauna, de tweede zaal over de aboriginals, vervolgens de scheepswrakken op de Westkust. In de tijdelijke tentoonstelling, in zaal vier, waren reuzachtige foto’s te zien van de vele mijnen in West-Australië. We dronken nog een fris pintje in de drive thru liquor store en aten het avondmaal op een van de vele check-de-zonsondergang-plekjes.

‘s Ochtends zetten we fris en gewassen (overal aan de beach zijn publieke douches) aan richting Cervantes, het stadje dat de ingang vormt voor de Pinnacles, rotsen die in de woestijn tevoorschijn komen. Een mooie setting, niet echt magisch, maar wel eens de moeite om door te rijden. De weg ernaartoe, door duinlandschappen, was al even mooi. ‘s Avonds reden we nog door naar Gingin, een slapend stadje, een uur verwijderd van Perth. We keken er naar de film Carrie, geen aanrader.

Perth vonden we direct sjiek. Dankzij Leen haar kalmte (en het kaartlezen van Corneel) konden we zo rijden tot in Kings Park, het grootste park van Perth, waar ook een stuk bush bijhoort. We werden uitgenodigd om de tour van de botanische tuin mee te pikken. Onze begeleidster was het type preuse oude madame die ons alle planten toonde en leuke weetjes vertelde. Eerst was het plan om gewoon wat te wandelen in de botanische tuin, maar achteraf waren we blij de geleide wandeling gedaan te hebben. Na de wandeling de stad in, op zoek naar een parkeerplaats. Moeilijk te vinden. Ergens in ‘t Noorden van de stad toch nog iets gevonden. In een nabij parkje was een protest bezig tegen uraniummijnen. We deden echter niet mee aan ‘t protest, evenals veel andere inwoners van Perth, dit deel van Australië verdient namelijk heel wat geld dankzij de mijnen. De Lonely Planet had een mooi wandelingetje uitgestippeld die we dan ook maar deden. Perth leek ons niet zo heel rijk in historie, maar leek ons wel een toffe stad om te wonen. Veel plaats, veel groen, de Swan river, bootjes op’ t water, goed weer, grootstad, … Get the picture. Nog even genieten van een Jazz concertje langs de kant van een boulevard, daarna in Blue-ie om ‘t strand van Perth te gaan verkennen. Omdat het zo warm was én vrijdagavond, hadden velen uit Perth besloten om nog even naar ‘t strand af te zakken voor zonsondergang. Enorme golven, waar veel weerwerk voor nodig is om op dezelfde plek te blijven in ‘t water. Blue-ie parkeerden we die nacht in een nieuwbouwwijk.

Dag twee in Perth spendeerden we eerst aan de beach, waarna we weer naar Perth trokken om er een galerie te bezoeken. De galerie had het weekend ervoor Margeret Priest, een kunstenares, op bezoek. Veel werk van haar was er dus tentoongesteld. De dag ervoor hadden we reeds het vrouwenstandbeeld in de botanic gardens gezien. Nu zagen we ook nog munten van haar, naast vele andere beeldhouwwerken. De moeite.

Na ‘t museum reden we door naar Fremantle, de haven van Perth. ‘s Avonds aten we de local budget dish: Fish ‘n chips. Fremantle, vroeger een ongekend havenstadje, werd beroemd in 1987. Vier jaar eerder won een zeilschip van Fremantle de beroemde America’s cup (na meer dan 100 jaar in Amerikaanse handen te zijn). Hierdoor mocht Freo de zeilrace organiseren in 1987. Dit bracht heel wat investeringen en publiciteit mee. Een uitstekend gedocumenteerd museum op Victoria quay geeft de geschiedenis van de Australia II (schip die de race won), naast andere historie rond de zee (Jon Sanders: voer drie keer solo zijn zeilschip rond de wereld), onderzeeërs, walvisjacht, traditioneel vissen, etc. Ook nog een tijdelijke tentoonstelling die de geschiedenis van het badpak toont. Heerlijk om in rond te lopen.

In de namiddag reden we door naar Mandurah, een uurtje van Freo verwijderd. Eerder hadden we contact gelegd met Dennis (ontmoetten we in Mission Beach, QLD) of we niet bij hem konden slapen voor enkele dagen. We zitten er nog steeds (zo’n weekje nu). Hans woont hier op twintig minuutjes van (werkt zes maand op een pigfarm), dus da’s leuk om nog eens te praten met een vriendje uit Wevelgem. De luxe van een huis zijn we weer heel gewoon (dingen koel houden, douche nemen, uitgebreid en afwisselend koken, niet wakker worden in een hete van, hassle free internet, etc.)
We hebben hier ook wat werk gezocht. Afwassen in resto’s, opdienen in resto’s, that kind of work. Zoveel uren kunnen we niet werken, maar we leven goedkoop en er komt toch wat geld binnen. Morgen staat er een dagje werken op de farm op het programma. Om 7u starten we met bloemplukken.
We denken om hier kerst en oud en nieuw door te brengen door wat te werken en af en toe iets met Hans te doen. Daarnaast gaat Dennis vaak vissen en kunnen we dus wat lekkers (kreeft!) smullen!

Gisteren bezochten we de Christmas Carols bij candlelight hier in de buurt. Er worden kerstliederen gezongen, iedere Australiër die er op afkomt koopt een lichtje en zingt mee met de powerpoint! Best gezellig om die mensen in actie te zien!

Hasta la proxima,
corleen.

Aussie 2009.12.21

We kregen doorheen onze trip vaak te horen dat West-Australië echt de moeite was. Wel, de verwachtingen worden meer dan ingelost: het is hier fantastisch mooi. Eerst en vooral moeten we misschien vermelden hoe ‘remote’ (desolaat) het hier wel is. Vaak honderden kilometers rijden alvorens opnieuw een teken van leven te treffen. Dat is prachtig en angstaanjagend tegelijkertijd.

We nemen de draad terug op in Fitzroy crossing. Omdat we toen een akkefietje hadden met onze blue-ie, wilden we zo snel mogelijk naar Broome rijden om hem eens na te kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Een 400 tal kilometer later (met enkel een roadhouse op ons pad) kwamen we aan in de ‘koninklijke’ badstad van Australië. Denk dan aan azuurblauw water, parelwitte stranden, kamelenritjes, parelshops en veel zon. Die parels hebben hier altijd een belangrijke rol gespeeld. Zo kwamen Japanners, Chinezen en andere fortuinzoekers eind 19de eeuw parels zoeken. Velen van hen lieten het leven: te lang of te diep onder water. Er is zelfs een apart kerkhof voor Japanners en Chinezen…

Blue-ie kon gelukkig de volgende dag op de operatietafel. Verdict: doorgebrande contacten in de startmotor. Opnieuw een kost, ditmaal slijtage. De auto is oud maar volgens de garagist ziet hij er nog behoorlijk uit. Fingers crossed!

We namen een kijkje op Point Gauntheaume. Een bloedmooi zicht op de Indische Oceaan. Tussen die kliffen zou er ook een bad te vinden zijn die een vuurtorenwachter liet maken voor zijn vrouw die aan artritis leed.
Broome had echter nog meer dan sight-seeing in petto voor ons. Na het ondergaan van de zon (rond 18u10) gingen we naar de Sun Pictures bioscoop, een openlucht cinema. Dat het een goede film was (Mao’s last dancer, aanrader voor de meisjes van Move!) was één, maar de setting maakte het memorabel. Strandstoelen, binnentuin, vleermuizen in de lucht, een vliegtuig vlak boven ons hoofd tijdens de film, oude filmcamera’s, enz. Een tien op tien. Je moest erbij geweest zijn….

En dan terug de weg op. Op aanraden van de Beach Dweller was ons volgende punt op de kaart Cape Keraudren. Daarvoor moesten we een 600 tal kilometer rijden. Opnieuw, slechts één raodhouse onderweg. In de Lonely Planet staat dat de afstanden hier ‘minddizzling’ zijn. Niks is minder waar. Zo’n 15 kilomter dirt raod bracht ons naar de cape. We hadden er de beach en de zee voor ons alleen, enkel te delen met de plaatselijke fauna. Geen water, enkel droptoilet. Maar voor een nacht was het super. Na het eten moesten we wel de camionette invluchten omdat een kangoeroe een beetje té dichtbij kwam. Ze zien er wel lief uit maar andere travellers waarschuwden ons dat de lieve beestjes – wanneer ze zich angstig voelen – kunnen veranderen in killing machines en je met hun nagels kunnen openrijten. Liever safe dus. Zwemmen konden we er helaas niet: stingers, krokodillen en haaien in ‘t water.

We maakten er ondertussen de gewoonte van om flessen kraantjeswater (meestal drinkbaar hier) in te vriezen. Meestal als we het vragen in een raodhouse of camping lukt het wel. De dag erop hebben we ijs om onze eski (frigobox) wat koud te houden. We deden ook al een keer te truc van Jef en Tina: flessen water verstoppen in de freezer van de supermarkt en ze ‘s anderdaags gaan kopen. De dame aan de kassa keek wat raar maar we hadden toch ons ijs

Na de cape stond Port Hedland op het programma. Het is niet veel meer dan een grote industriestad. Alle mineralen uit de talrijke mijnen worden hier verscheept. We hielden even halt om te tanken en op internet te gaan in MacDo. Richting binnenland: Karijini National Park. Een dorstige wandeling doorheen de Dales Gorge, maar views om u tegen te zeggen. Om nog maar te zwijgen van Fortescue Falls.

In Paraburdoo dachten we niet veel te treffen, was het niet dat er een prachtig 50-meter zwembad bleek te zijn. We waren moe van het rijden en een beetje oververhit, de ideale stop. Het viel ons op dat Paraburdoo en Tom Price even tevoren op de weg echt wel leefden in vergelijking met andere outback-stadjes. Van een local kwamen we te weten dat het aan de mijnen ligt (iedereen werkt voor de mijn, er is geld en bijgevolg leeft het stadje…) Even tot rust komen voor we naar Exmouth trokken. Alweer 500 kilometer verder. Onderweg kwamen we ook nog een ‘willy willy’ tegen (zoals de locals het noemen), een windhoos van stof die eruit ziet als een kleine tornado. We werden even uit koers gebracht maar al bij al bleek de angst groter dan de kracht ervan.

En nu komt het. Exmouth met het Ningaloo Marine Park in het Cape Range National Park. Allicht al van het mooiste dat we zagen. Het paradijs op aarde. Turquoise water met koraalrif waar je de zee instapt en gewoon begint met snorkelen. We zagen vissen met de meest diverse felle kleuren, blauwe zeesterren, zee-egels en enkele reuze waterschildpadden! Het park bestaat uit allemaal verschillende baaien waar je kan zwemmen en snorkelen. We bleven er twee dagen en keerden toen terug naar Exmouth center om er op een degelijke camping een douche te kunnen nemen. Kwestie van al het zeezout en -zand weg te spoelen.

Op de camping maakten we ons wat zorgen over de linker achterband die precies een beetje platter was dan de andere drie wielen. Om het zekere voor het onzekere te nemen gingen we binnen bij de “tyre wizard”. Bleek dat hij aan de binnenkant helemaal afgesleten was, je kon stukken band er zo van pellen. Goed dus dat we gecheckt hadden. Het type band van bleu-ie bleek nogal zeldzaam (blijkbaar heeft een vorige eigenaar geopteerd voor een bredere sportvelg) en moest besteld worden in Perth. Het bleek onze lucky day aangezien er nog één zo’n band in stock was. Enkele dagen later kwam er een grote camion met stuff uit Perth en kon de band vervangen worden. Zo gaat dat in afgelegen gebieden…

Nu zijn we aangekomen in Carnarvon. Een leuke stad waar het overdag aangenaam warm is en ‘s avonds goed afkoelt. Dat is heerlijk. Straks vertrekken we weer wat meer naar het Zuiden. Graag willen we rond de feestdagen in Perth zijn. Misschien valt daar wel een jobke mee te pikken.

Adios!

Corleen.

Aussie 2009.12.07