Een tweetal weken geleden beslisten we om ons nomadenbestaan op te geven voor het comfort van een echt huis. Ook gingen we werken. Vandaag, 2 januari, zijn we op de dag gekomen om het huis te laten voor wat het is en andere oorden op te zoeken. Voedselschaarste in deze streek is niet het probleem. Eerder de drang om door te reizen en meer te ontdekken van Terra Australis. Onze gastheer van twee weken zal terug in alle rust zijn dagelijkse leven kunnen opnemen.
Het werken verliep, gezien de korte tijdspanne, voorspoedig. De eerste drie dagen van de zoektocht naar werk verliepen moeizaam. De zoekertjes in de krant waren voor meer permanente posities, we kennen de streek niet en vele werkgevers kennen het systeem van ‘backpacking’ niet (werk voor korte periode voor buitenlanders). Dennis hielp ons door de juiste plekken aan te wijzen, welke resto’s misschien iemand nodig heeft, etc. Dag drie van ons verblijf hier was blijkbaar de goeie dag, want ‘s avonds mochten we beiden aan de slag.
Leen vond werk in de Paparazzi, een café restaurant uitgebaat door Italianen. Eerst mocht ze de dishes doen samen met een meid uit Zambia, de dag erna mocht ze de vloer op onder de titel waitress. Live muziek die veel te hard staat, kinderen die rechtspringen en daardoor het bord uit je handen doen glippen, beschonken klanten die veel interesse tonen voor Belgen, slechts enkele zinnen die dit samenvatten. Maar het was wel een leuke ervaring. Een echte familiezaak waar er veel gewerkt wordt. Mario, de zaakvoerder speelde ook accordeon, ambiance alom dus. Na het werk was er altijd wel tijd voor een drankje en ze leerde er toffe mensen kennen.
Corneel werd in de Jolly Frog door de sous chef ingeleid met de zin “it ain’t rocket science”. Give it a quick rinse, put it in the basket and place it in the machine. Dat was de uitleg, het werk volgde. Hele manden porselein, aangebakken pannen, schotels met gekoekt zout voor de mossels uit de oven, kleine melkkannetjes, alles wat eerder door de koks geserveerd werd als input voor de klanten, passeerde bij mij als output van de klant. Het team in de keuken was best plezant. Het tempo lag hoog zonder dat er ongezonde stress bij kwam kijken. In de minder drukke momenten bestond de job vaak uit schillen van spuds (aardappelen), wortels en onions. Of verpakken en wegsteken van voedsel in de koelruimte. Na drukke dagen bleef de crew nog even napraten met een goed glas bij de hand. ‘s Avonds naar huis in kletsnatte kledij. Alles in de wasmachine, nog even een film meepikken en bed in. Leen kon er ook enkele keren inspringen aan de front end om de cocktails voor de klanten klaar te maken. Ze kreeg een pistool waarmee ze als een volleerde bartender de glazen volspoot. Volgende week neemt Hans Corneel zijn taak over en mag hij zich dus ontfermen over de dishes in de Jolly Frog.
Via de Beach Dweller en Dennis vonden we ook nog drie dagen werk op een ‘kangeroo paw’ farm. Ze telen er bloemen voor de Europese markt. Wanneer de bloemen afgeknipt worden, gaat dat in bakken het vliegtuig op naar de bloemenmarkt in Amsterdam onder andere. Onze taak bestond erin de bloemen te kuisen voor de volgende bloei. Samen met Morgan, een Franse backpacker die enkele maanden op de farm blijft, en een ander buurmeisje mochten we de planten kortwieken, alles in afvalemmers doen en aan het volgende bed beginnen. Bij warm weer was het werk heel lastig, maar na dag twee past je lichaam zich aan.
De feestdagen hebben we heel wat soberder gevierd dan we gewoon zijn. Op zowel kerst, oud- en nieuwjaarsavond hebben we gewerkt. De resto’s draaiden dan op volle toeren. Wij mochten dus veel inspringen. Het doet deugd om iets van ‘t thuisfront te horen. We dachten dat deze periode gepaard zou gaan met heimwee maar het viel eigenlijk heel goed mee. We bevinden ons dan ook op een heel andere locatie. Maar het is toch nog leuker om deze tijd in familieverband te vieren!
Nu, genoeg van dit sedentair bestaan, the road is calling us, here we go again!
Kiss,
CorLeen.
 |
| Aussie 2010.01.02 |
